หยุดฟังเสียงตัวเอง

ดูเหมือนว่าการสลัดความรู้สึกเอื่อย เฉื่อย ง่อย ที่กำลังกัดกินร่างกายอยู่
ในตอนนี้ ด้วยการนั่งๆนอนๆ ตลอดทั้งวัน ยิ่งทำให้ความเกียจคร้านที่ฝังลึก
กำเริบเสิบสาน ฉันกำลังถูกความมึนซึมครอบงำหรือว่าความจริงแล้วฉันจงใจ
ที่จะให้ความเฉยเมยนอนเป็นเพื่อนทุกคืน
...อาการแบบนี้มักเดินเข้ามาเงียบๆ และเราก็เต็มใจกางแขนเปิดรับมันโดยไม่
รู้ตัวเสียทุกที ฉันปล่อยให้ช่องว่างระหว่างเพื่อนมนุษย์ด้วยกันแทนที่ด้วย
ความว่างเปล่า แต่ก็ใช่ว่าฉันจะตั้งใจกีดกันตัวเองออกจากเพื่อนร่วมโลก
...แค่รู้สึกว่าเราควรเงียบเสียบ้าง หยุดอยู่เฉยๆ ให้ร่างกาย สมอง และหัวใจ
ได้พักผ่อน (ไม่ทราบว่าไปออกรบมาจากไหนยะ) ก่อนที่มันจะได้พบกับเรื่องใหญ่ๆ
ที่รออยู่ในอนาคตอันใกล้และไกล
...ดังนั้น การปล่อยให้เครื่องจักรภายในร่างกายหยุดเดินเครื่องบ้างสักพัก คงไม่
เสียหายเกินไป จริงมั๊ย