ความซื่อสัตย์ระหว่างมนุษย์ กับเวลา

ทำไมวันเวลาถึงได้รีบเดินอย่างนี้ แค่ชั่วขณะที่เราเผลอ
ลืมตัวไปหลงกับสิ่งหนึ่งซึ่งไร้สาระ เวลาก็ได้ขโมยเอา วัน เดือน ปี ที่มีค่า
ซึ่งเรา "มองข้ามไป"

กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้ง เรามักจะพบว่าได้ปล่อยปล่ะละทิ้งหน้าที่
ที่ควรทำและต้องทำให้สูญเปล่าไปกับเมื่อวาน

มันไม่แปลกหรอก ในเมื่อความไร้สาระทั้งหลายที่เรานิยมชมชอบนั้นมันหอมหวาน
ยั่วยวนใจให้เราลงไปนอนเกลือกกลิ้ง การโดดเดี่ยวภาระหน้าที่จึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
ทั้งที่เราสามารถช่วยมันให้อยู่รอดได้

แต่ความเป็นจริงแล้ว เวลาไม่ได้กระชากเอาวัน เดือน ปี
ให้รีบเร่งฉุดเราก้าวไปข้างหน้าหรอก เราเองต่างหากที่ยอมปล่อยให้เวลามา
บงการชีวิตและจิตใจ แล้วโทษเวลาว่าเป็นตัวการเดียวที่ทำให้ชีวิตผิดพลาดและล้มเหลว

ถ้าอย่างนั้น เราก็เป็นเพียงมนุษย์ใจร้ายและไร้ความสำนึกคิด
ที่ไม่ยอมรับกับสิ่งที่ตัวเองเป็นผู้เลือกและเป็นผู้จงใจที่จะกระทำ
เวลามันก็เดินของมันเรื่อยๆ ไม่เคยเบียดเบียนใครสักหน่อย
และบางครั้งมันกลับกลายเป็นแพะรับบาปจากมนุษย์ที่ชอบโยนความผิดให้กับเวลา
มากกว่าที่จะก้มหน้ายอมรับกับตัวเอง

ดังนั้น เราจงรีบลุกขึ้นสลัดความเกียจคร้านและสิ่งไร้สาระ
ซึ่งได้เกาะกุมกัดกินความรู้สึกนึกคิดของเราออกไปทำในสิ่งที่สร้างสรรค์
และน่าพิสมัยให้กับชีวิตกันดีกว่า

...จำไว้เวลามันเดินไปอย่างสม่ำเสมอ ไม่เคยหยุดรอ และไม่เคยเดินห่างไปจากเรา