ความซื่อสัตย์ระหว่างมนุษย์ กับเวลา

ทำไมวันเวลาถึงได้รีบเดินอย่างนี้ แค่ชั่วขณะที่เราเผลอ
ลืมตัวไปหลงกับสิ่งหนึ่งซึ่งไร้สาระ เวลาก็ได้ขโมยเอา วัน เดือน ปี ที่มีค่า
ซึ่งเรา "มองข้ามไป"

กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้ง เรามักจะพบว่าได้ปล่อยปล่ะละทิ้งหน้าที่
ที่ควรทำและต้องทำให้สูญเปล่าไปกับเมื่อวาน

มันไม่แปลกหรอก ในเมื่อความไร้สาระทั้งหลายที่เรานิยมชมชอบนั้นมันหอมหวาน
ยั่วยวนใจให้เราลงไปนอนเกลือกกลิ้ง การโดดเดี่ยวภาระหน้าที่จึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
ทั้งที่เราสามารถช่วยมันให้อยู่รอดได้

แต่ความเป็นจริงแล้ว เวลาไม่ได้กระชากเอาวัน เดือน ปี
ให้รีบเร่งฉุดเราก้าวไปข้างหน้าหรอก เราเองต่างหากที่ยอมปล่อยให้เวลามา
บงการชีวิตและจิตใจ แล้วโทษเวลาว่าเป็นตัวการเดียวที่ทำให้ชีวิตผิดพลาดและล้มเหลว

ถ้าอย่างนั้น เราก็เป็นเพียงมนุษย์ใจร้ายและไร้ความสำนึกคิด
ที่ไม่ยอมรับกับสิ่งที่ตัวเองเป็นผู้เลือกและเป็นผู้จงใจที่จะกระทำ
เวลามันก็เดินของมันเรื่อยๆ ไม่เคยเบียดเบียนใครสักหน่อย
และบางครั้งมันกลับกลายเป็นแพะรับบาปจากมนุษย์ที่ชอบโยนความผิดให้กับเวลา
มากกว่าที่จะก้มหน้ายอมรับกับตัวเอง

ดังนั้น เราจงรีบลุกขึ้นสลัดความเกียจคร้านและสิ่งไร้สาระ
ซึ่งได้เกาะกุมกัดกินความรู้สึกนึกคิดของเราออกไปทำในสิ่งที่สร้างสรรค์
และน่าพิสมัยให้กับชีวิตกันดีกว่า

...จำไว้เวลามันเดินไปอย่างสม่ำเสมอ ไม่เคยหยุดรอ และไม่เคยเดินห่างไปจากเรา

ความรู้สึกดีๆ ที่เราหลงลืม

ในยุคที่โทรศัพท์มือถือกลายเป็นมือที่สามของเรา การส่งความรู้สึกผ่านตัวอักษรก่อนที่จะบันทึกลงบนกระดาษ แล้วสอดเข้าไปในซองบรรจงใช้ลิ้นเลียปิดผนึกและติดแสตมป์เพื่อใช้เป็นใบเบิกทางให้จดหมายไปถึงจุดหมายปลายทาง โดยไม่ลืมที่จะเขียนชื่อที่อยู่ของผู้ที่เราต้องการส่งไปถึงให้ถูกต้องเพื่อไม่ให้จดหมายของเราหลงทางไปติดค้างอยู่ที่อื่น

ฉันจำได้ว่าเขียนจดหมายครั้งสุดท้ายเมื่อสามปีก่อน ช่วงเวลาสามปีกับจดหมายไม่กี่ฉบับเป็นระยะห่างที่ค่อนข้างยาวนาน แต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ได้ติดต่อสื่อสารกับใครเลยเสียที่เดียว อาจเป็นเรื่องโชคดีที่บังเอิญเราทั้งหลายเกิดมาในยุคที่อะไรก็ตามล้วนกลายเป็นความรวดเร็วไปเสียทั้งหมด การคิดถึงใครสักคนหนึ่งแล้วต้องมานั่งลงเขียนความรู้สึก มันก็อาจดูโบราณขัดกับยุคสมัยไปมากโขและไม่ทันใจวัยรุ่นเลือดร้อนฉ่าอย่างเราๆ

อย่าว่าแต่วัยรุ่นเลย สมัยนี้แม้แต่คนแก่อยากจะกินหมากก็แค่ยกหูโทรศัพท์โทรบอกลูกหลานให้ซื้อมาฝากเสียก็สิ้นเรื่อง มันไม่ใช่เรื่องตลกแต่เรื่องแบบนี้มีจริงๆ ไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก อยากได้อะไรแค่ยกเจ้ามือที่สามขึ้นมากดเลขสิบหลักแล้วรอให้ปลายทางรับสาย เราสามารถบรรจงกลอกความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลอันชวนขนลุกฝากไปกับคนแปลกหน้าอย่างคลื่นได้ง่ายแค่ปลายนิ้ว

แต่ก็นั่นแหล่ะ ขึ้นชื่อว่าเทคโนโลยี มันมีข้อดีร้อยแปดพันประการมันก็ย่อมต้องมีข้อเสียดังเงาสะท้อน ภายใต้ความรวดเร็วทันใจยังมีสิ่งหนึ่งทีแอบอยู่เงียบๆ มันมักตื่นขึ้นมาทุกครั้งที่เรากดโทร.ออกเพื่อค่อยๆ เก็บเอาเงินค่าโทรอย่างไม่รีบร้อน มันทำหน้าที่ได้อย่างสม่ำเสมอไม่ขาดตกบกพร่องในช่วงเวลาที่เปลี่ยนจากวินาทีเป็นนาที และจากนาทีเป็นชั่วโมง แน่นอนว่านที่ได้ผลประโยชน์มากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นบริษัทผู้ให้บริการสัญญาณโทรศัพท์ที่คุณใช้อยู่ทุกวันนี้

เสียเงินค่าโทร.อย่างเดียวยังไม่พอ ต้องเสียค่าไปในการชาร์จแบตเตอรี่ เสียค่ายาเอาไว้รักษาโรคปากหวานเกินลิมิต รวมทั้งโรคอันจะเกิดจากการคุยโทรศัพท์นานเกินหนึ่งชั่วโมง ทำให้ต้องเสียเงินเสียทองวิ่งไปหาหมอรักษาอีก

การกลับมานั่งลงเขียนจดหมายอีกครั้งหนึ่งถึงจะเป็นเรื่องเก่า แต่ในความเก่านั้นมันก็เต็มไปด้วยความงดงาม บริสุทธิ์ และซื่อสัตย์ การได้ใช้ความคิดตริตรองก่อนที่จะเขียนความรู้สึกลงบนกระดาษที่เราบรรจงเลือกลวดลายที่คิดว่าสวยงามที่สุดสำหรับผู้ที่เราเขียนถึง มันช่วยให้ความรู้สึกที่ค่อนข้างจะธรรมดากลายเป็นเรื่องพิเศษที่แสนประทับใจได้ ถึงแม้ข้อเสียของการส่งจดหมายคือความเชื่องช้าที่แม้ว่าระยะทางใกล้กันก็อาจใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสามวันในการส่งจดหมายถึงมือผู้รับ

แต่เชื่อเถอะว่าในความเชื่องช้า อืดอาด ไม่ทันใจ คุณค่าของเจ้าจดหมายที่ส่งไปมันจะค่อยๆสะสมให้มากขึ้นไปตามระยะเวลากว่าจดหมายจะถึงจุดหมาย ขณะที่เราใจจดใจจ่อว่าสิ่งที่เราส่งจะถึงมือผู้รับโดยไม่ร่วงหล่นหายไป คนที่รอรับจดหมายจากเราก็กำลังสะสมความตื่นเต้นและความรู้สึกอยากจะได้รับจดหมายมากที่สุด และเมื่อจดหมายจากผู้ส่งถึงมือผู้รับแล้วรอยยิ้มแห่งความดีใจมันจะมีมากกว่าการได้ยกหูโทรศัพท์ขึ้นรับสายเป็นหลายเท่า

คุณจะไม่มีวันสัมผัสถึงความรู้สึกของการส่งและรับจดหมาย หากคุณไม่เคยได้เป็นคนเขียนจ่าหน้าซองพร้อมใช้ลิ้นเลียติดแสตมป์ก่อนหย่อนจดหมายนั้นลงตู้ไปรษณีย์สีแดง หรือคุณจะไม่สามารถสัมผัสได้หรอกว่าการได้เห็นจดหมายซองเล็กน่ารักจากคนไกลนอนสงบเงียบอยู่ในตู้รับจดหมายหน้าบ้าน การได้ค่อยๆแกะหรือฉีกอย่างรีบร้อน ตามแต่สไตล์ของใครของมันเพื่อที่จะอ่านข้อความข้างในจดหมาย เป็นเรื่องที่บรรยายออกมาเป็นตัวอักษรไม่ได้ จนกว่าคุณจะได้สัมผัสความรู้สึกเหล่านั้นด้วยตัวของคุณเอง

อย่ามองแต่เพียงว่าการส่งจดหมายนั้นเป็นเรื่องเฉิ่มเชยและล้าสมัย ในยุคที่อะไรๆก็เปลี่ยนแปลงไปหมดไม่เว้นแม้กระทั่งจิตใจของมนุษย์เอง การได้กลับไปโหยหาอดีตเป็นเรื่องเล็กน้อยที่จะทำให้หัวใจคุณมีรอยยิ้มได้ในวันที่มืดมัวที่สุด บางครั้งมันอาจทำให้คุณเผลอยิ้มโดยที่ไม่รู้สึกตัวก็เป็นได้

ดังนั้น ฉันขอเวลาสักประเดี๋ยวเพื่อไปเขียนจดหมายถึงใครสักคนหนึ่ง ซึ่งเมื่อคิดถึงเขาที่ไรฉันเป็นต้องเผลอยิ้มทุกทีก่อนนะคะ

หยุดฟังเสียงตัวเอง

ดูเหมือนว่าการสลัดความรู้สึกเอื่อย เฉื่อย ง่อย ที่กำลังกัดกินร่างกายอยู่
ในตอนนี้ ด้วยการนั่งๆนอนๆ ตลอดทั้งวัน ยิ่งทำให้ความเกียจคร้านที่ฝังลึก
กำเริบเสิบสาน ฉันกำลังถูกความมึนซึมครอบงำหรือว่าความจริงแล้วฉันจงใจ
ที่จะให้ความเฉยเมยนอนเป็นเพื่อนทุกคืน
...อาการแบบนี้มักเดินเข้ามาเงียบๆ และเราก็เต็มใจกางแขนเปิดรับมันโดยไม่
รู้ตัวเสียทุกที ฉันปล่อยให้ช่องว่างระหว่างเพื่อนมนุษย์ด้วยกันแทนที่ด้วย
ความว่างเปล่า แต่ก็ใช่ว่าฉันจะตั้งใจกีดกันตัวเองออกจากเพื่อนร่วมโลก
...แค่รู้สึกว่าเราควรเงียบเสียบ้าง หยุดอยู่เฉยๆ ให้ร่างกาย สมอง และหัวใจ
ได้พักผ่อน (ไม่ทราบว่าไปออกรบมาจากไหนยะ) ก่อนที่มันจะได้พบกับเรื่องใหญ่ๆ
ที่รออยู่ในอนาคตอันใกล้และไกล
...ดังนั้น การปล่อยให้เครื่องจักรภายในร่างกายหยุดเดินเครื่องบ้างสักพัก คงไม่
เสียหายเกินไป จริงมั๊ย